เมื่อฝึกเข้าถึงสภาวะธรรมขั้นสูง มนุษย์อาจไม่ต้องการ การใส่เสื้อผ้าอีกต่อไป
แนวคิดหรือปรัชญาที่อยู่เบื้องหลังการที่ผู้บรรลุธรรมหรือผู้ฝึกจิตระดับสูงไม่ต้องการสวมเสื้อผ้าและไม่รู้สึกอับอายต่อการเปลือยกายนั้น มีความเชื่อมโยงอย่างชัดเจนกับหลักปฏิบัติในศาสนาฮินดูและศาสนาเชน (Jainism) โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน นิกายทิคัมพร (Digambara) ของศาสนาเชน ปรัชญาหลักคือ “อปริครหะ” (Aparigraha) หรือการไม่ยึดถือ/การไม่ครอบครอง (Non-possession/Non-attachment) นี่คือรายละเอียดของแนวคิดที่เกี่ยวข้อง: การสละความยึดติดในวัตถุ (Complete Renunciation): ในนิกาย ทิคัมพร (Digambara) ซึ่งแปลว่า “คลุมด้วยท้องฟ้า” (Sky-clad) ถือว่าการสละเสื้อผ้าเป็นสัญลักษณ์สูงสุดของ อปริครหะ หรือการไม่ครอบครองสิ่งใด ๆ ในโลก รวมถึงเครื่องนุ่งห่มด้วย การเปลือยกายเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงการละทิ้งความยึดติดในวัตถุทางโลกและทรัพย์สินทั้งหมดโดยสิ้นเชิง เพื่อมุ่งเน้นไปที่การเติบโตทางจิตวิญญาณและวินัยในตนเองเท่านั้น ความเชื่อนี้อ้างอิงถึงการปฏิบัติของพระมหาวีระ (Mahavira) ศาสดาองค์สำคัญของศาสนาเชน ที่ทรงเปลือยกายในการบำเพ็ญตบะ การเอาชนะความอับอายและความรู้สึกทางโลก (Overcoming Shame and Worldly Emotions): การไม่สวมเสื้อผ้าเป็นการแสดงออกว่าผู้ปฏิบัติได้ ก้าวข้ามความรู้สึกทางโลก เช่น ความละอาย (Shame) และ ความภูมิใจ (Pride) ที่ผูกติดอยู่กับร่างกายและรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว เมื่อจิตใจหลุดพ้นจากกิเลสและความรู้สึกเหล่านี้ ร่างกายก็เป็นเพียงภาชนะที่ไม่มีความสำคัญทางอารมณ์หรือสังคมอีกต่อไป การเปลือยกายจึงไม่เป็นสิ่งที่ต้องปกปิดหรือทำให้รู้สึกอับอาย การฝึกจิตให้ทนทานต่ออิทธิพลภายนอก (Developing Resilience): … Read moreเมื่อฝึกเข้าถึงสภาวะธรรมขั้นสูง มนุษย์อาจไม่ต้องการ การใส่เสื้อผ้าอีกต่อไป
